Ciekawostka:
Dlaczego idol ze Zbrucza, datowany na XI wiek, nie może być Świętowitem? Miejsce kultu tego boga znajdowało się na pewno w słowiańskim grodzie Arkona na jednym z klifów wyspy Rugia. Obszar ten tylko częściowo zachował się do czasów współczesnych, bo został niemal w całości pochłonięty przez morze. Zanim to się stało, wspaniałą świątynię Świętowita opisał żyjący na przełomie XII i XIII wieku duński kronikarz Saxo Gramatyk w dziele „Gesta Danorum”. Opis jest długi, więc skupmy się tylko na Świętowicie: „W świątyni stał posąg ogromny, wielkością przewyższający postać ciała ludzkiego, czterema głowami i tyluż karkami wzbudzający zdziwienie, z których dwie w stronę piersi a dwie w stronę pleców zdawały się patrzeć. Zresztą wzrok umieszczonych z przodu czy z tyłu [głów], jedna w prawo, druga w lewo zdawały się zwracać”. Cztery głowy wraz z karkami to jednak inne wyobrażenie niż cztery oblicza na jednej głowie – każde z parą rąk i nóg.










